Voordelen van jong moeder worden.

Laatst werd in het nieuws bekend gemaakt dat vrouwen steeds later moeder worden. Gemiddeld is dit rond het 30e levensjaar. Eerst carrière en dan pas kinderen. Uit cijfers van Centraal bureau van de Statistiek blijkt dat deze leeftijd elk jaar stijgt. Ook het aantal tienermoeders neemt per jaar af. Maar wat is eigenlijk de ideale leeftijd voor het krijgen van een kind? Ik denk dat dit per persoon verschilt. Zelf was ik 21 toen ik voor het eerst moeder werd. Ik zat in het laatste jaar van de opleiding die ik volgde en liep een stage van 24 uur per week. Deze kon ik beide helaas niet afronden tijdens de zwangerschap door verschillende klachten zoals HG en harde buiken. Dus stelde ik het afronden van de opleiding uit tot na de zomervakantie en ging toen verder. Ik ronde de opleiding een halfjaar eerder dan gepland af en zorgde tijdens het afronden van de opleiding met stage ook voor Lauren. Ik deed het stukje carrière en moeder worden tegelijk.

Ik zie zelf veel voordelen aan het worden van jong moeder. Hier komen ze!

Jonge grootouders & overgrootouders: Onze ouders waren zelf ook niet super oud toen ze kinderen kregen, rond de 30. Dus toen ik moeder werd waren zij net 50. Ze zijn hartstikke fit en kunnen nog van alles ondernemen met onze kinderen. Super leuk! Ze passen beide ook 1 dag per week met heel veel plezier op. Het mooiste vind ik eigenlijk dat onze opa’s en oma’s de kinderen ook nog mee mogen maken. Ze maken dus hun achterkleinkinderen bewust mee. Dat is eigenlijk best wel bijzonder. 4 generaties!

Fit, flexibel en snel terug in je oude figuur: Doordat je jong bent heb je minder slaap nodig. Ook was ik een nachtje doorhalen door al het stappen in het verleden ook wel gewend. Ik kan nog redelijk goed functioneren na een kort nachtje slaap, anders is daar nog altijd die geliefde koffie die je een boost geeft en de dag door helpt. Na de bevalling was ik mega snel weer terug naar mijn oude figuur, sneller dan toen na de zwangerschap van Lauren. Ik was nu ook maar 6! kilo aangekomen. Twee dagen na de bevalling paste ik alweer in mijn spijkerbroek, maar ik liep het liefst nog lekker in een joggingbroek. Als je jong bent ben je erg flexibel in meerdere dingen. Ik weet me goed aan te passen. Lukt het linksom niet dan gaan we wel rechtsom. Waar nodig improviseer je en als jonge moeder houd je je minder vast aan patronen. Die flexibiliteit maakt het opvoeden makkelijker.

Nog een heel leven en voor altijd jong: Als onze vrienden over een paar jaar beginnen met kinderen zijn die van ons als een stuk groter. Wij hebben dan de vrijheid om meer te gaan en te staan. En nog meer energie en tijd om al onze verdere dromen waar te maken. Maar voor nu genieten we nog heerlijk van onze twee lieve kindjes. Leeftijd is maar een nummer, je bent zo oud als hoe je je voelt. Soms voel ik me wel 80 na veel nachten met weinig slaap en dagen met veel gehuil. Maar na een grote lach en een peuter in de schaterlach voel je je al weer gauw 23.

 

Hoe oud waren jullie toen je voor het eerst moeder werd?

Liefs,

Welmoed.

Peuter sprongetjes

Iedereen met kinderen kent ze wel, sprongetjes. Een plotselinge verandering in de mentale ontwikkeling van kindje. Die meestal gepaard gaan met hangerig, huilerig en humeurig. Een gezellig feestje. Je kindje is lastiger en moeilijker dan dat je gewend bent. Bij de één is een bepaalde sprong heviger dan een ander, dit komt doordat ze gepaard gaan met hersenveranderingen waarbij zich een nieuwe waarnemingsvermogen ontwikkeld. Bijna elke sprong heeft twee perioden: de lastige periode waarbij je kindje dus huileriger en hangeriger is dan dat je gewend bent. De vooruitgang kan stilstaan of zelfs even achter uitgaan. En er is de periode van nieuwe dingen ontdekken of oude dingen anders doen. Je kindje zal nieuwe interesses hebben en is zelfstandiger.

Lauren zit ook regelmatig in een sprong. Als baby merkte ik hier nooit zoveel van, ze was vaak wel hetzelfde en totaal niet hangerig, huilerig of humeurig. Maar sinds ze 1,5 jaar oud is wel en sinds deze week is het dubbel feest. Ze had begin januari net als ieder ander last van de virussen en een griepje, of het eindeloze feestje mede doordat de maand december extra druk was georganiseerd is, geen idee maar ze zit nu dus in een dikke vette sprong. Ze is me met alles aan het uit testen en gaat telkens de strijd aan. Want ja wat is nou nee, Lauren denkt hier vaak ietsje anders over. Bij het woord “nee”, “hoeft niet” of “doen we niet” gaat ze vaak gestrekt op de vloer met de nodige tranen. Ze heeft de nodige driftbuien waarbij ze ook wel eens slaat, schopt of gilt. Deze driftbuien komen soms uit het niets of door frustratie, honger, verveling of omdat ze moe is. Ik merk dat deze sprong langer dan normaal duurt en ook heftiger is. We zijn dit helemaal niet van haar gewend, maar het hoort erbij en ze laat ook hele leuke dingen zien.

Ze begrijpt steeds meer dingen en wil overal mee helpen in het huishouden. Als ze de vaatwasser open hoort gaan staat ze er met de neus bovenop om er alvast dingen uit te pakken. Als we gaan “opruimen” loopt ze naar de bijkeuken en wijst ze naar de stofzuigen want bij opruimen hoort stofzuigen. Ze probeert steeds meer woorden te zeggen en heeft hele verhalen met woorden die nog steeds niet bestaan. Als ze in de kinderwagen zwaait ze naar onbekenden en begroet ze deze ook. Ze is graag onder de mensen en vind het heerlijk om af en toe even te knuffelen of heerlijk op schoot te zitten als ze moe is. Dit wilde ze voorheen nooit. Ze is nog steeds verliefd Noud en als ze hem ziet moet hij ook eerst even een kusje en aai over zijn hoofd hebben.

Ik vind dit één van de lastigste sprongen tot nu toe. In een korte tijd veranderd ze enorm en word je met bijna alles uitgetest, dit ben ik totaal niet gewend. En je moet dus elke keer maar volhouden en dingen herhalen. Dit kost best veel energie, het is soms ook best frustrerend en ja soms is toegeven dan voor een keer makkelijker. Maar oh wat is het elke dag genieten met ons vrolijke boefje dat 20x op een dag “mama” roept.

Zitten jullie peuterpubertjes ook in deze sprong?

 

Liefs,

Welmoed.

Voor de tweede “eerste” keer!

Voor de tweede keer, maar eigenlijk de eerste keer naar de kapper. Toen blondie nog een kleine blondie was, zijn we rond haar 1ste verjaardag een keer naar de kapper geweest. Maar aangezien het ‘one big mess’ is bij ons grietje, en het al meer dan een jaar geleden is, wordt het nu toch hoog tijd voor een nieuwe coupe. Dus zo geschiedde. Lees onze ervaring bij de kapper, en hoe je dit overleeft….

Omdat Blondie niet een hele grote voorstander is van alles wat te maken heeft met haar, en absoluut geen prinsesje wil zijn, was enige voorbereiding wel op zijn plek. Oké, eerlijk toegegeven moet ik zeggen dat ik het zolang mogelijk heb uitgesteld, want oh die prachtige lange blonde lokken. Om jaloers op te worden. Maar goed, van uitstel komt afstel en het werd nu toch echt tijd voor een afspraak. Een bezoekje is natuurlijk gezond voor het haar, groeit beter, en blondie krijgt er een vollere coupe voor terug. Vooraf goed over verteld wat er stond te gebeuren, en vooral dat het knippen geen pijn doet.

We hadden de afspraak vroeg in de ochtend gepland, en het was heerlijk rustig nog bij de kapper. En voor mama heel vertrouwd, bij mijn eigen kapper. Want alleen zij begrijpt dat als de puntjes eraf moeten, dit niet meer dan 1 mm mag zijn. Want stel je voor…..

Na even gespeeld te hebben, was Blondie al snel aan de beurt. Afleiding bleek het sleutelwoord te zijn bij de kapper. In de vorm van een i-pad met een filmpje van Buurman & Buurman. Blondie nam plaats in de stoere kappersstoel, en voordat ik het wist, lagen er blonde plukjes op de grond. Moeiteloos onderging ze de knipbeurt, en keek niet op of om. Mama kon rustig ontspannen, en alle doemscenario’s met een schaar in het oog, kale plekken verdreven naar de achtergrond. En aan het einde, bleef ze rustig zitten voor een mooie vlecht. Zucht, wie was dit kind?? De vlecht heeft ze met trots twee dagen gedragen.

Dus een kleine vraag aan onze favoriete kapper; het wordt tijd dat je workshops gaat aanbieden voor moeders die alleen een staartje of knotje kunnen toveren in het haar.

 

Voor mama’s die hun knipsessie nog uitstellen, hier nog wat tips:

  • Plan de afspraak op een goed moment. Je kent zelf het dagritme van je kindje als beste.
  • Goede voorbereiding is het halve werk. Laat zien dat het echt niet eng is of zeer doet, door het bijvoorbeeld voor te doen bij jezelf, of op een pop
  • Kies een vertrouwde kapper. Wanneer jij je op je gemak voelt, zal je kindje dit ook voelen.
  • En de belangrijkste, in elk geval voor ons; zorg voor afleiding, stilzitten is lastig voor de kleintjes. Neem iets mee om je kindje mee af te leiden, bijv. zijn favoriete speelgoed, of een filmpje op de ipad.
  • En een hele belangrijke voor later; vergeet niet een plukje haar te bewaren. Stop de lok in een doosje, of plak het plukje baby donshaar in een plakboek.

Veel liefs,

Suus

Noud 1 maand oud!

Alweer een maand geleden werden wij een gezin van vier. Wat gaat de tijd ongelooflijk snel en het is net alsof Noud er altijd al is geweest. Tijdens deze eerste maand zaten we alleen niet altijd even op die “blauwe wolk”. In de eerste weken was het nog erg zoeken wat Noud nodig had wanneer hij huilde. We moesten best wel wennen aan het gehuil want Lauren huilde praktisch nooit, ze kreunde wat als ze iets “moest” en huilde misschien alleen met de vaccinaties. Dus het was even omschakelen.

In een maand tijd is Noud bijna een kilo gegroeid en wel 3 centimeters. Hij groeit keurig verder op zijn eigen lijntje. In het begin leek Noud wat te weinig voeding te krijgen dus gaven we hem wat meer op advies van de verloskundige maar toen begon hij regelmatig te spugen, het golfde eruit. Wat bleek, hij kreeg te veel. Na een maand hebben we eindelijk een balans gevonden die past bij Noud zijn behoefde. Noud slaapt het lekkerst in de Puckababy, hij is al erg sterk en houd zichzelf zonder Puckababy lang wakker doordat hij druk met zijn handjes aan het bewegen is. Hij ligt het liefst op zijn buikje en hij houdt zijn hoofdje dan ook al een lang poosje omhoog want hij mag graag alles in de gaten houden en wil niets missen van wat er om hem heen gebeurd. Sinds zaterdag heeft hij zijn lach ontdekt en trakteert hij ons elke dag vaker op zijn prachtig mooie lach.

Vorige week gingen we op controle bij het consultatiebureau bij de kinderarts. Deze heeft Noud van top tot teen gecheckt, alles was goed! Noud bleek alleen spruw te hebben. Spruw is één van de wel bekende babykwaaltjes. Het is een infectie aan het slijmvlies in de mond. Er zitten dan witte spikkels op de tong, gehemelte en in de wangzakken. Baby’s met spruw kunnen ook huilerig worden, spruw is verder onschuldig gelukkig. Noud had het alleen in de wangzakken. Noud was die dagen ervoor wel erg huilerig en dronk minder goed, maar of het van de spruw kwam of door een sprong blijft een raadsel. Voor de spruw hebben we medicijnen gekregen en het lijkt erg goed te helpen.

Lauren is nog steeds helemaal verliefd op Noud maar dit was niet altijd zo. Heb ik Lauren dan wel genoeg voorbereid op de komst van Noud? Ik heb geen idee, ik denk dat je ze nooit helemaal kan voorbereiden op iets wat komt en dan perfect loopt. Voordat Noud er was zag Lauren mijn dikke buik, we vertelden haar dat er een baby in zat en namen Lauren regelmatig mee naar Noud zijn slaapkamertje. Als je Lauren nu vraagt waar is de baby wijst ze naar de box. Lauren is natuurlijk nog maar anderhalf jaar oud en begrijpt sommige dingen nog niet helemaal. Ze zit in de peuterpuberfase waarbij ze enorm de grens op zoekt en iedereen uittest waarbij ze ook af en toe met dingen gaat gooien of slaan. Dit doet ze om te zien hoe wij hierop reageren. Wij keuren dit natuurlijk af en vertellen dat het niet mag. Ook Noud was al een paar keer de “Sjaak”. Sorry Noud. Na twee keer was dit gelukkig over en snapte ze dat het niet de bedoeling was. Ze geeft hem met liefde de hele dag door kusjes, een aai over zijn hoofdje en mag hem graag uitkleden.

Na 2,5 week ging manlief weer aan het werk en mocht ik alleen voor de kindjes zorgen van maandag tot vrijdag. Ik zal je eerlijk vertellen, ik vind het soms best wel tegen vallen. Dat komt dan vooral door de dagen met weinig slaap en de kids veel huilen. Maar het hoort er bij en elke week gaat het beter, krijgen we steeds meer een ritme, word er een stuk minder gehuild en slapen we steeds beter. Ik zit nu weer op die blauw wolk. En als het een dagje minder gaat is een pyjamadagje ook heerlijk. Afgelopen weekend ging ik voor het eerst de deur uit zonder baby. Ik kan hier erg van genieten en heb dit ook nodig  want ik ben beslist geen thuiszitter. Ik mag er graag uit, ik ben naast mama ook nog gewoon mezelf. Samen met een vriendinnetje ging ik twee uurtjes lunchen, even wat ander praat en een andere omgeving. I love it! Door er regelmatig even een kort momentje uit te gaan zonder kids laad ik mezelf weer op en voel ik me helemaal topfit. Happy mama, happy kids.

Was jullie eerste maand ook zo’n zoektocht? Wij gaan weer verder genieten op de blauwe wolk!

Liefs,

Welmoed.

 

Ziekenhuis bevalling of thuis?

Van de pretecho naar de 20 weken echo, waar de laatste zorgen werden weggenomen. Alles zag er goed uit, enthousiast kloppend hartje , handjes die zwaaiden en niet geheel onbelangrijk, nog steeds een jongen.

Het kledingkastje wordt beetje bij beetje gevuld, en is er een klein beginnetje gemaakt aan de babykamer.

En wordt er langzaam aan toe geleefd naar de bevalling, en bespreken we de optie thuis bevallen of in het ziekenhuis. In 1960 beviel nog ruim 70% thuis. Dit is tegenwoordig nog maar 30%. Totaal onverwachts blijkt dat deze keuze al voor ons gemaakt. Na een ‘onschuldige’ blaasontsteking, bleek in de urinekweek dat de streptokokken bacterie zich huishoudt bij mij ongevraagd. Na een gesprek met de huisarts en verloskundige zijn we inmiddels goed op de hoogte wat dit inhoudt, en helaas niet oplosbaar is met een pilletje. Groep-B-streptokokken (GBS) is een bacterie die voorkomt in de normale vaginale flora van de vrouw, maar deze bacterie kan bij kinderen een ernstige infectie veroorzaken, doordat deze bacterie soms wordt overgedragen op de baby tijdens de bevalling. Een vroege infectie ontstaat in de eerste levensweek, terwijl een late infectie pas na de eerste levensweek ontstaat. Deze infectie kan zorgen voor blindheid, doofheid, neurologische problemen en zelfs overlijden van de pasgeborene. Wanneer een vrouw GBS bij zich draagt, is er 50% kans dat het kind besmet wordt met GBS tijdens de bevalling. Dit wil nog niet zeggen dat het kindje uiteindelijk ook ziek wordt. Ongeveer 1% van de kindjes die besmet werden met GBS, ontwikkelt uiteindelijk een infectie.

Het betekent voor ons dus een ziekenhuisbevalling. Zodra de vliezen zijn gebroken, direct naar het ziekenhuis om te starten met een antibiotica infuus. Het was in eerste instantie even schrikken, nog nooit eerder van gehoord, en als ik geen blaasontsteking had gehad, was het waarschijnlijk nooit ontdekt.

En ach, we zien de voordeeltjes er maar van in;

– pijnstilling bij de hand,

– geen rommel en bloedbad in huis,

– kosten worden volledig vergoed voor een medische bevalling.

Het geeft ook rust nu het bekend is waar de bevalling zal plaatsvinden, al had ik liever een thuis bevalling gehad. Hoe is het bij jullie tweede (of opvolgende kindje) gegaan?

Liefs, Suus

Het jaar 2017 van Welmoed.

Nog een paar dagen en dan is het alweer 2018. Wat is het jaar voorbij gevlogen en wat was het weer een bijzonder mooi jaar. 2017 was een enorm druk jaar met veel nieuwe leuke uitdagingen die op mijn weg kwamen. We werden dit jaar ook een gezin van vier en gingen voor het eerst op vakantie met Lauren. Hoogtijd voor een throwback op al deze mooie hoogte en dieptepunten.

In het begin van 2017 studeerde ik af en mocht ik het mijn diploma Verpleegkundige ophalen. Man wat was ik trots, nog steeds eigenlijk. Stage lopen, afstuderen, voor Lauren zorgen, huishouden, een man tevreden houden en mezelf. Het was een hele drukke periode, maar ik heb het gered en mocht een halfjaar eerder dan verwacht dat prachtige papiertje ophalen. Tevens mocht ik blijven werken op de plek waar ik mijn laatste stage deed, een hele leuke werkplek met super collega’s. Sinds februari leef ik zonder galblaas, deze moest er helaas uit omdat ik last had van galstenen en ik een ontsteking kreeg aan mijn galblaas nadat ze de galsteen hadden verwijderd. Gelukkig is alles weer goed herstelt en het leven zonder galblaas bevalt erg goed. In maart hadden Remco en ik ons 1 jarig jubileum van ons geregistreerde partnerschap, time flies! En in april waren we alweer vier jaar mega gelukkig samen. Ook ben ik in de maand april begonnen met het schrijven van blogs voor de allerleukste babywinkel, Babyhuis Wierdsma in Sneek. Elke twee weken doe ik dit met enorm veel plezier en staan er nog meerdere leuke onderwerpen op de planning.

In de maand mei werd onze oudste spetter 1 jaar, wat was het een heerlijk feest. Een maand daarna zette Lauren haar eerste stapjes en niet veel later rende ze de hele kamer al door. Elke week kwamen er ook nieuwe woordjes bij en vooral woordjes waarvan we nog steeds niets van verstaan, maar wat kletst ze wat af. In juni gingen we voor het eerst met z’n drieën op vakantie naar Hof van Saksen. Een topweek! We gingen voor het eerst naar de dierentuin met Lauren, ze keek haar ogen uit. In de maand juli hadden we de 20-weken echo van onze tweede spetter, alles was goed en we kwamen er achter dat we een jongen verwachtten. Ook genoten we deze periode van de zomer in Nederland met veel regen. Hopen dat het in 2018 wat minder regent.

In september hadden Remco en ik onze “zomervakantie”. We gingen klussen op de babykamer zodat hij klaar was voor de komst van Noud.  We gingen nog even met z’n tweeën er twee nachtjes tussenuit. We zijn naar een luxe hotel vlakbij Amsterdam geweest, met een heerlijk bubbelbad. Oktober was de laatste maand waarin in mocht werken want vanaf november had ik zwangerschapsverlof. November was een rustige maand waarin we de laatste dingetjes klaar maakten voor de komst van Noud en deden we het verder erg rustig aan. In december vierden we nog uitgebreid gezellig sinterklaas met de familie. En niet veel later na heel veel avonden met harde buiken kwam onze Noud dan eindelijk na lang wachten op 11-12 ter wereld. Wat zijn we trots, nu zijn we een familie van vier. We vierden net als de rest van Nederland Kerst met familie, sperzieboontjes, varkenshaas, heerlijke hapjes en natuurlijk met wijn en prosecco.

Voor mij was 2017 een topjaar. In het begin van het jaar was een drukke periode maar steeds meer komt er nu weer wat rust in de tent. Goede voornemens heb ik eigenlijk niet. Behalve dan genieten van het leven. Hoe was jullie 2017 en hebben jullie goede voornemens voor 2018?

Voor 2018 hoop ik veel leuke dingen te mogen doen met ons gezin, lieve vrienden en onze prachtige families. Ik wens jullie een knallend uiteinde en proost op een bijzonder mooi 2018.

Liefs, Welmoed.

Hij is er!

Na lang wachten is hij er dan, onze Noud Mason.Op maandag 11 december om 11.04u zijn wij opnieuw hele trotse ouders en grote zus geworden van Noud!

Na weken lang “last” te hebben van harde buiken en veel gerommel zette het eindelijk door en na een mega snelle bevalling was hij er dan. En wat ging het eigenlijk snel, ik was pas 14-12 uitgerekend en dacht zelf dat hij pas met de kerst zou komen maar hij kwam als verrassing toch ietsje eerder.

De vrijdag ervoor had ik nog een buik foto gemaakt, nooit gedacht dat dit de allerlaatste zou zijn. Dit was gelukkig de laatste keer dat ik me voorlopig in die jurk hoef te wurmen.

Ook dacht ik deze dag, 11 december, nog even langs het werk te gaan voor een gezellig bakje koffie en een nieuw uniform maar die plannen gingen helaas niet door.

Afgelopen maandag was de kraamverzorgster alweer voor het laatst. Het was een hele fijne kraamweek. Elke dag leren we Noud steeds beter kennen en hij ons. Qua uiterlijk is hij net een druppel water met Lauren als baby maar qua innerlijk en is zijn doen is hij totaal anders. Lauren was een hele “makkelijke” baby, ze nam de fles, de speen en huilde eigenlijk nooit. Bij Noud is het soms nog even zoeken wat hij precies ‘wil’. Noud leek geen behoefte te hebben aan de speen de eerste dagen wel een pink maar sinds deze week lijkt hij hier meer behoefte aan te hebben op zijn tijd. Noud is verder een hele wakkere tevreden baby die af en toe wat huilt om kramp of honger. Dan zet hij het op een brullen. In de kraamweek kwam er de verpleegkundige van het consultatie bureau ook langs voor een hielprik en de gehoortest. Noud gaf geen kick en het gehoor is goed. Van hielprik horen we als het goed is niets en anders pas over een aantal weekjes. Geen bericht is goed bericht.

Lauren is vanaf moment 1 verliefd op Noud en is erg nieuwsgierig. Ze mag graag overal bij kijken en “helpen” als wij met Noud bezig zijn. Maar ze mag ook graag haar eigen gangetje gaan als we even met Noud bezig zijn. Hij word overspoeld met kusjes en aaien over zijn hoofdje. Ze moet heel af en toe nog wel even wennen en is soms wat “wild” maar dat mag best als je pas 1,5 jaar oud bent.

Voor nu gaan wij verder genieten op onze blauwe wolk. Wij wensen jullie hele fijne feestdagen!

 

Liefs, Welmoed.

Roze versus Blauw!

Of we nieuwsgierig waren of Blondie een broertje of zusje zou krijgen, was een understatement.

Daarom besloten we net zoals bij Blondie, om voor een pretecho te gaan rond 16 weken.

Een pretecho is een echo die wordt gedaan om het geslacht te bepalen en zoals de naam al aangeeft, echt voor de lol.

Al beleefden wij er weinig lol aan. Na twee pretecho’s zonder uitsluitsel of we roze of blauw konden shoppen, lag de druk bij de derde poging wel heel hoog. We konden niet wachten op het ‘verlossende woord’.

 

Vooraf was ik ervan overtuigd dat het een jongen was. Dit was ook bij Blondie zo, al pakte dat anders uit. Dat voorgevoel bleek niet geheel betrouwbaar.

Na de eerste pretecho leek het overduidelijk een meisje, met enige twijfel.

Daarom konden we de volgende dag terugkomen voor een nieuwe pretecho, die zeker uitsluitsel zou geven. Maar helaas, twee knietjes ervoor, een over actief kleintje, bleek het opnieuw toch wel op een meisje, maar niet voor 100%.

Daarop liet ik mijn voorgevoel los, en ging er toch enigszins vanuit dat Blondie een klein zusje zou krijgen.

We deden nog een laatste poging bij het echtcentrum, want drie keer is scheepsrecht, toch?? En inderdaad, was het al snel overduidelijk te zien.

‘ Gefeliciteerd, jullie krijgen een zoon! ’ Een jongen, ‘ik wist het’.

Vol verbazing staarden we opnieuw naar het echo scherm, en inderdaad, overduidelijk een jongen.

Wauw, een koningskoppel dus. Blondie heeft er totaal geen idee van, en besteden er ook nog niet teveel aandacht aan. Komt wel in het nieuwe jaar, als het besef er iets meer is.

Belangrijkste blijft dat het kindje gezond is, en het meer dan welkom is.

Maar van beide iets, maakt ons gezinnetje wel compleet.

 

 

Wij gebruiken de kerstvakantie maar voor de zoektocht naar een jongensnaam.

De lijst met meisjesnamen waar we al uit waren, moet nu plaatsmaken voor de lijst met jongensnamen, die nog leeg is.

Al hebben we gelukkig nog even de tijd om nog 100 x van gedachten te veranderen!

Oja, en om te shoppen natuurlijk. Want beter goed verwend, dan verwaarloosd 😉

Iedereen fijne feestdagen,

Lieve groetjes Suus

 

De laatste loodjes.

De laatste loodjes zijn aangebroken. Ik zit alweer in het laatste trimester van deze zwangerschap. Dit trimester loopt van week 28 tot de geboorte. Sinds november heb ik verlof en hoef ik helemaal niets. Behalve dan voorbereiden op de komst van ons tweede wonder. In Nederland heb je recht op 16 weken zwangerschapsverlof. Dit betekent 4-6 weken voor de geboorte en 10-12 weken na de geboorte. Ik ben met 34 weken zwangerschap met verlof gegaan, dat betekent dat ik na de geboorte dus nog 10 weken verlof heb. Voor mijn collega’s bakte ik een heerlijke taart.

Tijdens mijn verlof ga ik vooral heel veel uitrusten. Ik merk tijdens deze laatste weken dat ik extra moe ben en het liefst slaap ik de hele dag. Eigenlijk ook best wel logisch want mini 2.0 groeit in deze laatste weken behoorlijk en door de hormonen ben ik regelmatig ’s nachts wakker. Lichamelijk word het door de groei van mini 2.0 ook elke dag wat zwaarder en je krijgt er allemaal kwaaltjes bij. Ik geniet van de momenten dat ik samen met Lauren ben en probeer van elke dag met haar dan ook een feestje te maken. Want straks moet ik de aandacht verdelen, wat denk ik wel even wennen zal zijn voor beide. Nu ik verder in de zwangerschap ben, zie ik de verloskundige ook elke keer wat vaker voor een check-up van mij en mini 2.0. Zij controleert mijn bloeddruk, gewicht, groei van mijn buik, groei van de baby, hoe hij ligt en er word geluisterd naar het hartje. In deze weken maak ik een geboorteplan samen met Remco, hierin staan mijn wensen rondom de geboorte beschreven. Deze bespreek ik met de verloskundige.

Omdat de geboorte niet lang meer zal duren heb ik de vluchtkoffer alvast maar wat ingepakt, gewoon voor het geval dat. Ook voor Lauren staat er een vluchttas klaar, mocht het zo gebeuren dan kan ze zo worden opgehaald en hoeven we niet alle spullen voor haar nog eens in te pakken. Voor Lauren heb ik het volgende ingepakt: twee setjes kleding, wat rompers, een pyjama, genoeg pampers, de babydoekjes, een drinkbeker, het oppasboek en een toilettasje.
Maar wat neem ik allemaal mee in mijn vluchtkoffer naar het ziekenhuis? Ik neem helaas niet mijn hele kledingkast mee maar wel voldoende voor 1-2 dagen, later kan er altijd nog wat worden opgehaald:

  • Mini’s 1e outfit, jasje en een mutsje
  • 2 reserve outfits met extra mutsjes
  • Goed gevulde toilettas
  • Labello
  • Sokken
  • Badjas
  • 2 setjes kleding
  • 2 pyjama’s
  • Ondergoed
  • Kleding voor de man
  • Foto camera
  • Geboorteplan en portemonnee met de nodige pasjes.
  • Maxi cosi met voetenzak

Ben ik nog wat vergeten?!?!?!

En dan is het nu wachten op mini 2.0. Tijdens het wachten rommel ik regelmatig om op de babykamer, doe de laatste wasjes en ruim de laatste dingetjes in huis op. Iets met nesteldrang. Deze laatste loodjes ervaar ik totaal anders dan de vorige zwangerschap. Ik vind ze nu zwaarder dan de 1e keer, waarschijnlijk omdat ik nu ook gehele dag druk in de weer ben met Lauren. Lichamelijk kan ik nu ook veel minder door de vermoeidheid en zit die mini bump enorm in de weg. Gelukkig is het einde in zicht en zal het niet lang meer duren voor dat mini 2.0 er is. Nog elke dag geniet ik van het getrappel in mijn buik. Hebben jullie nog leuke tips voor de laatste weken? Of ben ik nog wat vergeten in mijn vluchtkoffer te stoppen? Laat het me weten!

Liefs,

Welmoed.

In de ban van een oude man!

De magische tijd is weer aangebroken, Sinterklaasje is weer in het land. Slapeloze nachten voor veel gezinnen, gelukkig is de Sinterklaasstress hier nog niet aanwezig.

Dat zal volgend jaar wel anders zijn, dus voor dit jaar genieten we hier nog maar even van. Om ervoor te zorgen dat Sinterklaas en zijn pieten ons huisje niet overslaat, zijn we de stad in geweest om mooie sinterklaasversiering in te slaan, zoals je wel kan zien op de foto’s. De raamstickers gekocht bij de HEMA zijn een mega succes, plakken en eraf, opnieuw plakken en etc etc. Blondie heeft er een dagtaak aan. En ik om de ramen enigszins schoon te houden.

Het sinterklaasjournaal volgen we niet. Blondie is nu 2 en merk dat ze het totaal niet interessant vindt. Daarnaast is ze er, vind ik, ook nog iets te jong voor. Als ik hoor hoeveel spanning en stress het oplevert bij die kleintjes, als alle pakjes in het water liggen of zoek zijn.. Nee, hier nog maar niet. Tijdens de intocht op televisie zit Blondie er helemaal klaar voor met mutsje op, en natuurlijk een schaaltje pepernootjes, wat op is voordat er ook maar een piet in beeld is geweest.

En dan is daar de stoomboot. Hoera, de Sint is weer in het land. Na de intocht op televisie is Sinterklaas middag’s alweer in Bolsward. Wat kan die oude man dat toch snel he?;) Gelukkig was het op tijd droog, en zijn we wel gegaan. Blondie vond het flink spannend, maar met haar lieve snoetje scoorde ze heel wat zakjes pepernoten, en gingen we met flink gevulde zakken naar huis.

En natuurlijk gaan we avond’s ons schoentje zetten. Een mooie tekening voor Sinterklaas en een appeltje voor Amerigo. Blondie begreep het niet helemaal hoe die appel dan bij Sinterklaas zou komen, maar toch stilletjes klonk het ‘sinterklaas kapoentje’ door de schoorsteen.

 

Daar waar ik de volgende ochtend heel nieuwsgierig was hoe ze reageerde, was Blondie het volledig vergeten, en dan ook goed verbaasd en super blij dat er zomaar een cadeautje in de schoen zat. Ook nog van Woezel & Pip, had de Sint vast de vorige blog gelezen;).

 

PS: Als tip nog een leuke diy Sinterklaas slinger om te maken http://zomaareendagje.blogspot.nl/search?q=sinterklaas+slinger

Veel plezier, en een fijne pakjesavond.

 

Lieve groetjes,

Suus en Blondie